Ci z was, którzy faktycznie oczekiwali możliwości odblokowania wszystkiego w ciągu kilku pierwszych dni grania, a fakt pojawienia się powiadomienia o możliwości skorzystania z mikrotransakcji w ich mniemaniu łamie Konwencję Genewską, nadal w Diablo Immortal nie mają czego szukać. Nieco szerzej o samym zjawisku pisałem w osobnym materiale "Mikrotransakcje w Diablo Immortal podzieliły graczy na dwie grupy. Ale tylko jedna ma rację" i jeżeli nie mieliście jeszcze okazji się z nim zapoznać – gorąco do tego zachęcam. Tym razem skupimy się jednak na czymś nieco innym. Bo choć na liczniku mam już 200 godzin (z czego połowa przedpremierowo), żeby móc czerpać z Diablo Immortal autentyczną satysfakcję, o kilku kwestiach trzeba pamiętać. W tytuł po prostu trzeba grać z odpowiednim nastawieniem, aby dobrze się przy nim bawić... choć to samo, można w sumie powiedzieć o każdej grze w historii. Grając w wizualną nowelę, nie złoszczę się na to, że nie ma w niej walki; grając w FIFA, nie pomstują na brak trybu z koszykówką, a odpalając poczciwe Heroesy nie załamują rąk z powodu tego, że nie mogę zrushować Kapitolu już w pierwszej turze. Tylko gram w nie według reguł ustalonych przez twórców. I nie inaczej powinno być w tym przypadku. Progresja MUSI być powolna Foto: Łukasz Gołąbiowski / Blizzard Diablo Immortal - screenshot z gry (wersja na Androida) W Diablo Immortal mam obecnie aktywnych pięć postaci, ale skupiam się tak naprawdę jedynie na dwóch – na łowcy demonów oraz krzyżowcu. I to te obie klasy powoli rozwijam, stopniowo zwiększając współczynnik bojowy i poziom rezonowania klejnotów. Po dobiciu do 60 poziomu, progresja wyraźnie spowalnia. Znalezienie lepszego przedmiotu czy kolejnego klejnotu trwa o wiele dłużej, wymaga więcej grindu... a 99 proc. znajdowanych przedmiotów zaczyna trafiać na odzysk do kowala. I wiecie co? Kompletnie mi to nie przeszkadza, bo każde Diablo wyglądało właśnie w ten sposób. Żeby przejść na wyższy poziom trudności w Diablo III musiałem spędzić na niższych Udrękach minimum kilkanaście godzin. Przeskok z Koszmaru na Piekło w Diablo II także był kubłem zimnej wody i wiązał się z pokaźnym grindem. Progresja w każdym Diablo po pewnym czasie stawała się przeraźliwie ślamazarna... a Immortal dodatkowo zaprojektowane jest w taki sposób, aby "cel" do którego dążą gracze był rozłożony w czasie. Powód jest prosty — twórcy chcą, abyśmy w ich tytuł grali jak najdłużej, a sama produkcja jest grą rozplanowaną na lata, a nie na tygodnie. Nawet jeśli — tak jak ja — ograniczacie się do zakupu przepustki sezonowej — jeżeli nadal będziecie mieli co grindować za pół roku czy rok, szansa na to, że wydacie nieco pieniędzy na battle passa jest znacznie większa, niż gdybyście mieli przygodę z tytułem skończyć po kilkunastu tygodniach. Rachunek ekonomiczny jest tu oczywisty, ale w końcu chyba nikt nie oczekuje, że studio udostępni cokolwiek jedynie z dobroci serca i nie chce na tym zarabiać. Zamiast brać udział w wyścigu po maksymalnie rozwiniętą postać — gram we własnym tempie. I wówczas klasyczna dla Diablo, powolna progresja, kompletnie mnie nie boli. Fundamentem Diablo nigdy nie była i nie jest rywalizacja PvP Foto: Łukasz Gołąbiowski / Blizzard Diablo Immortal - screenshot z gry (wersja na Androida) Przez te dwa miesiące intensywnego grania, w rozgrywkach PvP wziąłem udział dosłownie kilka razy. Nie liczę tu udziału w Wojnach Cieni czy rajdach na Skarbiec, ale rywalizację na Polu Bitwy. Jeżeli podchodzicie do Diablo Immortal w identyczny sposób — rozgrywka od razu staje się przyjemniejsza. W Diablo, w całej historii serii, nigdy nie chodziło o PvP. I nawet jeśli było ono dostępne — pełniło rolę ciekawostki, w którą "wkręcała się" jedynie garstka osób. W Immortal powinno być identycznie — po prostu pomińcie ten tryb, wówczas wasza interakcja z wąskim gronem, które "pakuje" w swoje konta grubą kasę będzie ograniczona do minimum. Nawet jeśli ktoś jest od Was 5-krotnie potężniejszy — w żaden sposób tego nie odczujecie. Bo do siekania hord potworów w PvE i stopniowego budowania potęgi, nie trzeba wydawać ani grosza. To nie jest gra zaprojektowana z myślą o graniu w nią po 10 godzin dziennie Foto: Łukasz Gołąbiowski / Blizzard Diablo Immortal - screenshot z gry (wersja na Androida) Jeden z podstawowych problemów części społeczności zebranej wokół Diablo Immortal. Dla części osób było to pierwsze zderzenie z grami mobilnymi (aż trudno w to uwierzyć…), które z uwagi na platformę, mniejszy ekran, pojemność baterii i jeszcze kilka innych czynników, są projektowane całkowicie inaczej niż gry na PC czy konsole. Co to oznacza? Że cała rozgrywka została pomyślana w taki sposób, aby najbardziej "efektywna" i satysfakcjonująca była w mniejszych porcjach, a każda aktywność była możliwa do wykonania w maksymalnie kilka minut. Właśnie po to, aby – bazując na ograniczeniach platformy docelowej – móc zapewnić rozgrywkę dopasowaną do medium. Co więcej – fakt, że rozgrywka jest skrojona w taki, a nie inny sposób, sprawia, że nawet "hardcore’owe" podejście do Diablo Immortal pozwala na znacznie mniejsze inwestycje czasowej. Aby odhaczyć wszystkie dailies co do joty potrzeba kilkudziesięciu minut grania, a nie jak w "dużych" MMO – kilku godzin. Dla mnie, czyli człowieka po 30-stce i z pewnymi życiowymi obowiązkami, to idealny układ. Przepustka sezonowa = gra kupiona na raty 12 x 23,99 zł Foto: Łukasz Gołąbiowski / Blizzard Diablo Immortal - screenshot z gry (wersja na Androida) Pisałem o tym już w swoim poprzednim tekście poświęconemu Diablo Immortal. Fakt, że gra dostępna jest za darmo, niesie pewne konsekwencje. Nikt niczego nie rozdaje w tej branży za darmo, każdy chce zarobić… z tym że to my, jako gracze, mamy w tym przypadku możliwość zadecydowania, kiedy i ile chcemy twórcom zapłacić. Biorąc pod uwagę dzisiejsze realia – Diablo 4 w dniu premiery będzie kosztowało 299 zł. Zadziwiająco, gdy przemnożymy sobie koszt miesięcznej przepustki sezonowej (23,99 zł) przez 12, otrzymujemy ok. 290 zł, czyli niemal tyle samo. Pod względem zawartości i potencjalnej liczby godzin "do rozegrania" otrzymujemy bardzo zbliżoną wartość. Oczywiście ktoś może powiedzieć, że gdy kupimy Diablo 4 za pełną cenę, "mamy je na zawsze", a w Diablo Immortal musimy płacić także i po upłynięciu tych 12 miesięcy. Z tą różnicą, że cóż – wcale nie musimy. Ponadto – w przypadku mobilnego Diablo, nigdy nie będziecie płacić za dodatki i dalszą zawartość. W przypadku "pełnoprawnej" odsłony, możemy spodziewać się dodatkowych kosztów – gra doczeka się przynajmniej jednego, płatnego DLC. Diablo Immortal oburza tylko wtedy, gdy chcemy być oburzeni Foto: Łukasz Gołąbiowski / Blizzard Diablo Immortal - screenshot z gry (wersja na Androida) Oczywiście wszystko i tak sprowadza się do tego, jakie mamy nastawienie. Jeżeli chcemy za wszelką cenę znaleźć coś, co nie będzie się nam podobało — każdą najmniejszą rzecz można rozdmuchać i przedstawić w negatywnym świetle. Ale dokładnie to samo można zrobić z dowolnym tytułem dostępnym obecnie na rynku. A wiecie, że w Elden Ring powtarzają się bossowie? Cóż za przejaw lenistwa From Software! A w Monster Hunter Rise szansa na zdobycie fragmentu ogona z Malzeno jest tak niska, że aby uzbierać komplet potrzeby do stworzenia pełnego pancerza trzeba go farmić przez kilkadziesiąt godzin?! A Animal Crossing: New Horizons? Mój Boże, dlaczego Nintendo zmusza mnie do zabawiania gości na mojej wyspie, kiedy tego nie chcę?! Mam prawo grać po swojemu, a nie według tego, jak wymyślił sobie jakiś game developer! Wycinanie jakiegoś fragmentu rozgrywki, przedstawienie go bez kontekstu, ośmieszenie na podstawie zasłyszanego gdzieś pojedynczego fragmentu — schemat jest bardzo prosty. Prosty, ale błędny. Bo powiedzcie mi, ilu z was słyszało o tym, że jakiś streamer wydał kilkadziesiąt tysięcy złotych, żeby zdobyć pięciogwiazdkowy kryształ? To jedna taka sytuacja, powielana w każdej dyskusji na temat Diablo Immortal. A do ilu z was przebiły się posty osób, którym ten sam kryształ wypadł podczas zwykłego, "bezpłatnego" grania? No właśnie, zapewne do niewielu... a przykładów takich jest całe mnóstwo, wystarczy spędzić choćby kilka chwil na Reddicie czy dowolnym forum, zbierającym graczy, którzy faktycznie w tytuł grają. Jeżeli to, jak wygląda gra, wam nie odpowiada — nie ma z tym żadnego problemu, nie wszystko jest dla wszystkich. Ale jeśli podchodzicie do Diablo Immortal jak do mobilnego hack'n'slasha nastawionego na grind w krótkich dawkach — lepszej produkcji zwyczajnie na rynku obecnie nie ma. I zapewne długo jeszcze nie będzie.