Dedal i Ikar” Zbigniewa Herberta to wiersz, w którym poeta dokonuje reinterpretacji mitologii. Poeta polemizuje z tradycyjnym rozumieniem mitu o Dedalu i Ikarze. Zgodnie z nią Dedal to bowiem symbol twardo stąpającego po ziemi pragmatyka, Ikar zaś stanowi archetyp marzyciela i idealisty. Taką interpretację upowszechniło np. malarstwo Pietera Bruegela, do którego Herbert nawiązuje w swoim wierszu. Pojawia się tu bowiem postać oracza, a sam upadek Ikara stanowi poetycki opis dzieła Bruegela: „ostatni obraz po nim to widok dziecinnie małej pięty”. Wiersz zawiera elementy epickie – obecna jest tu mini fabuła, a także elementy dialogu pomiędzy ojcem i synem. Mamy także do czynienia z „opisem katastrofy” i komentarzem podmiotu lirycznego. Samego Dedala ukazuje Herbert zupełnie odmiennie od jego upowszechnionego wizerunku. Jawi się on mianowicie jako marzyciel i poeta. Architekt potrafi dostrzec w świecie piękne i zachwycające zjawiska. Wrażliwą naturę budowniczego oddaje język, którego używa – jest on niezwykle liryczny, pełen metafor i obrazowych epitetów. Bohater mówi na przykład, że „wszechświat jest tylko światłem”, „ziemia jest misą cieni”, „grają kolory”, „z najszlachetniejszych atomów układa się tęcza”. Widać, że Dedal to urodzony artysta – w jego postrzeganiu świata biorą udział wszystkie zmysły: wzrok, słuch, dotyk. Jest on zatem wcieleniem antycznego mistrza, bowiem w starożytności ideałem było osiągnięcie syntezy sztuk. Postawa Dedala to jednocześnie nie skrajny idealizm, ponieważ napomina on syna, że „skrzydła to tylko ozdoba”, a on sam „idzie”, a nie „lata”. Architekt potrafi zatem zachować idealną harmonię pomiędzy różnymi elementami świata. Z kolei Ikar to przeciwieństwo marzycielstwa. Jawi się on jako skrajny pesymista i pragmatyk. Młodzieniec dostrzega tylko brzydkie, przyziemne elementy świata, np. „robaka który wije się w bruździe”. Ponadto jego oczy są „jak dwa kamienie” – porównanie to oddaje umysłową ociężałość i przyziemność Ikara. Bohater odczuwa ból ramion „od bicia w próżnię”, a jego nogi „tęsknią do kolców i ostrych kamieni”. Upadek Ikara w morze nie jest spowodowany zachwytem nad słońcem, ale grawitacją – to ziemia przyciąga jego uwagę i staje się przyczyną katastrofy. W tym kontekście zrozumiałe stają się ostatnie słowa wiersza, wyjaśniające powody upadku bohatera. Ikar nie potrafił myśleć w sposób abstrakcyjny, nie rozumiał metafor, traktował świat zbyt dosłownie. Nie pojął, że „skrzydła są tylko przenośnią”. Reinterpretacja mitologii w wierszu Herberta polega zatem na tym, że poeta uważa, iż to nie idealizm i dostrzeganie piękna świata wiodą człowieka do zguby, ale wręcz przeciwnie: niebezpieczna jest umysłowa ociężałość i brak wrażliwości. Poeta dobitnie podkreśla ten wniosek w ostatnich słowach: Istota rzeczy jest w tym aby nasze serca które toczy ciężka krew napełniły się powietrzem i tego właśnie Ikar nie chciał przyjąć Ludzkie serce, aby prawidłowo wykonać swoją pracę, musi pobrać powietrze z płuc – dopiero utlenowaną krew może tłoczyć do aorty. Powietrze jest tu metaforą wyobraźni, piękna i marzenia. Człowiek nie może zatem funkcjonować bez sfery duchowej, powiada Herbert. Rozwiń więcej

Odpowiedzi Susana25 odpowiedział(a) o 17:16 Żył tam spokojnie lecz rozpaczał za synem .. xd 0 0 LadyIron odpowiedział(a) o 17:22 Przeżył dość spokojnie swoją starość, jednak brakowało mu syna. Czuł się...bardzo w tym stylu ;) Bo Dedal nie był już może taki młodziutki, ale..może...nie wiemy czy się uśmiechał po śmierci syna ;/ 0 0 Uważasz, że ktoś się myli? lub

opowiedz mit o dedalu i ikarze na podstawie planu zdarzeń ( ok.24 Przedmiot: Język polski / Szkoła podstawowa: 1 rozwiązanie: autor: Aneta140 14.9.2010 (16:25) Sporządź szczegółowy plan mitu o Detalu i Ikarze.W tym celu dokończ plan Przedmiot: Język polski / Szkoła podstawowa: 1 rozwiązanie: autor: Patison 14.9.2010 (18:49)

Ikar nie zapomniał o przestrodze ojca i nie poleciał za dawał mu rady . Przylecieli do swojego miasta . Chłopiec nauczył się odpowiedzialności i systematyczności . Ikar szedł w ślady ojca . Został najsławniejszym rzeźbiarzem na całym świecie. Dostał nagrodę nawet od samego Apollo . Chodził na imprezy na Olimpie . Każdy podziwiał utalentowanego młodego chłopca.Liczę na NAJ ;3

Napisz opowiadanie odtwórcze na podstawie mitu o Dedalu i Ikarze Dopytaj. wakacji w 1939 roku ,a bohaterem jest postać z'' kamienie na szaniec''. napisz pracę tak aby .Piszemy opowiadanie odtwórcze na podstawie mitu o Dedalu i Ikarze. scenariusze lekcji. o Dedalu i Ikarze, o Heraklesie, o Tezeuszu i Ariadnie, o Orfeuszu i Eurydyce 9.…

Dedal po ucieczce z Krety udal sie na Sycylie do krola Kokalosa. Minos odnalazl go jednak. Użył do tego podstepu. Ogłosił nagrodę. Jego apel brzmiał tak: "kto zdola przeciagnac nic przez muszle pelna zakamarkow, dostanie nagrodę." Dedalowi spodobal sie ten konkurs, wiec sprobowal. Posmarował muszlę od zewnątrz miodem, a w jej ślepym końcu wywiercił otwór, po czym wpuścił do środka mrówkę z przywiązaną jedwabną nicią. Mrówka przebiegła przez labirynt, by odnaleźć miód. Oczywistym bylo, ze wygral, bo taki slawny konstruktor mial spore szanse. Jednak nie przewidywal, ze to moze sie dla niego zle skonczyc. Minos rzekl do niego: -Dedalu, nareszcie cie odnalazlem, juz mi nie uciekniesz. -Nigdy z toba juz nie Dedal. Zbyt dobrze pamietal niewole u krola Minosa i nie chcial, by to znowu sie powtorzylo. Udało mu sie uciec. Został na Sycylii, gdzie tworzył wiele wspaniałych rzeczy, np. plaster miodu ze złota do świątyni Afrodyty, ruchome lalki itp. Dedal zyl sobie w spokoju i nie musial pamietac ze Minos na niego czatuje, bo krol Kokalos pomogl mu sie schowac przed okrutnikiem. Wynalazca strasznie sie postarzal. Już nie miał pięknej blond brody, nie chodzil wyprostowany. Przeciwnie, byl juz starcem w sile wieku. Miał juz lat. Jego siwe wlosy, spiczasty nos i laska pod reka sprawialy, ze wygladal na schorowanego czloweka. Jednak on sam czul sie o wiele mlodziej. Pewnego dnia Dedal umarl. Po śmierci Hefajstos zabrał go, by pomagał mu w warsztacie.

inne zakończenie mitu o dedalu i ikarze