Babia Góra – mapa Babia Góra to niezwykle popularny, najwyższy szczyt górski w Beskidzie Żywieckim. Liczy sobie wspomniane 1725 m i doskonale widać go z wielu miejsc w tym paśmie górskim. Babią Górę można też dostrzec będąc w Tatrach. Babia Góra – szlaki Na Babią Górę prowadzi słynny Główny Szlak Beskidzki, znakowany kolorem czerwonym biegnący od Ustronia w Beskidzie Śląskim do Wołosatego w Bieszczadach. Jest to najdłuższy szlak w polskich górach, liczy około 496 km. Po polskiej stronie na Babią Górę można wejść też zielonym szlakiem z Przełęczy Jałowieckiej lub Kiczor. Na górę prowadzą też szlak żółty z Markowych Szczawin oraz szlak z Orawskiej Półgóry. Prawdopodobnie najsłynniejsza trasa, ze względu na miejscami tatrzański charakter, to odchodzący od schroniska Markowe Szczawiny na szczyt wspomniany żółty szlak, tzw. Perć Akademików. Na jednym odcinku perć zawęża się do skalistego występu ubezpieczonego łańcuchami. Szlak ten jest jednak na zimę zamykany ze względów bezpieczeństwa. Babia Góra Babia Góra to dość specyficzny masyw, o osobliwym mikroklimacie. Nie bez powodu nazywana jest „Matką Niepogód”, potrafi bowiem pokazać prawdziwie górskie oblicze. Bywa, że wiatr na Babiej Górze jest tak porywisty na grani, że zasypuje tyczki, do tego mgła może ograniczać widzialność do kilku metrów, lub też pokrywa śniegu sięgać ud. Wówczas wielu niedoświadczonych w zimowych warunkach turystów miewa na Babiej Górze kłopoty. Jeśli jednak warunki są dobre, trzyma lekki mróz, śnieg skrzypi i świeci słonce, czy jest coś przyjemniejszego od wędrówki? Należy pamiętać jednak, by zawsze sprawdzić prognozę pogody na Babiej Górze oraz zasięgnąć informacji w schronisku na Markowych Szczawinach bądź w centrali Grupy Beskidzkiej GOPR. Bywa bowiem tak, że w sidła „Matki Niepogód” trafiają nawet wytrawni turyści… Foto: istock Babia Góra Babia Góra – turystyka Babia Góra to jeden z najbardziej znanych polskich szczytów. Wielu turystów wędruje na Babią Górę wieczorem, by po biwaku, rano podziwiać wschód słońca i panoramę roztaczającą się ze szczytu. Jednak, gdy zatnie deszczem lub śniegiem, zawieje lodowatym wiatrem, a na szlaki opadnie mgła, Babia Góra zmienia się w kapryśną „królową Beskidów”. Łatwo wtedy zgubić drogę i zabłądzić. Babia Góra to spory masyw. Liczy ok. 10 km długości i osiąga wysokość 1725 metrów co stawia ją na pierwszym miejscu wśród najwyższych szczytów w Polsce poza Tatrami. Zresztą warunki, zwłaszcza zimą, panują tu często tatrzańskie - istnieje nawet groźba lawin. Szczególnie lawinowe mogą okazać się północne stoki Babiej Góry, które opadają stromymi zboczami, sięgającymi nawet do 70 stopni nachylenia. W całym masywie na linii wschód - zachód wyróżnia się kilka wzniesień, Sokolicę, Kępę, Gówniak, Diablak - szczyt Babiej Góry, oraz Małą Babią Górę, czyli Cyl (1517 m n. p. m). Od południa i południowego wschodu masyw Babiej Góry wznosi się nad Kotliną Orawską, dzielącą ją pasma Tatr. Daje początek (patrząc od strony wschodniej na zachód) Beskidowi Żywieckiemu. Od strony polskiej można pod nią dotrzeć z Orawy (Przełęcz Krowiarki) lub od strony Zawoi. Foto: Shutterstock Babia Góra Babia Góra – zima Wyjście na Babią Górę klasyczną pętlą z Przełęczy Krowiarki latem zajmie nam ok. 2,5 godziny. Zimą natomiast musimy zakładać czas dwukrotnie dłuższy, szczególnie jeśli szlaki są nieprzetarte. W masywie Babiej Góry i Policy zimą mamy do czynienia z trudnymi przypadkami. Osłabnięcia spowodowane torowaniem w śniegu oraz zabłądzenia to główne przyczyny koniecznych akcji ratunkowych, które trwają czasem po kilkanaście godzin. Dodajmy do tego szybko zapadający zimą zmrok i wychłodzenie, które może nastąpić bardzo szybko. W zimowej turystyce bardzo pomagają kije teleskopowe. Szczególnie jeśli mamy ciężki plecak, zdecydowanie odciążają kręgosłup. Idealne do przemieszczania się w terenie śnieżnym są narty skiturowe lub rakiety śnieżne, coraz bardziej popularne zimą w Beskidach. Wiele schronisk, w tym przebudowane niedawno schronisko na Markowych Szczawinach, prowadzi nawet wypożyczalnie rakiet. Foto: Shutterstock Babia Góra zimą Babia Góra – GOPR Warto też pamiętać, by zimą nie schodzić ze szlaku nie tylko ze względu na ryzyko pobłądzenia, ale także na wspomniane zagrożenie lawinowe. Na Babiej Górze schodzi bowiem od kilku do kilkunastu lawin rocznie. Ratownicy GOPR prowadzą badania pokrywy śnieżnej, testy lawinowe i na tej podstawie ogłaszają stopień zagrożenia lawinowego. Ta informacja jest dostępna dla turystów na stronach internetowych GOPR oraz Babiogórskiego Parku Narodowego. Zagrożenie w rejonie Babiej Góry jest dosyć duże, natomiast jeśli poruszamy się po dostępnych szlakach, jesteśmy bezpieczni. Zejście ze szlaku powoduje jednak, że łatwo możemy znaleźć się w terenie zagrożonym. Babia Góra – fauna i flora Wędrując dolno- i górnoreglowymi lasami masywu Babiej Góry można napotkać wiekowe okazy drzew, np. 400-letnie jodły, 300 - letnie buki, a także świerki, których wiek dochodzi do 380 lat. Warto wiedzieć, że wspinając się na szczyt, przechodząc przez piętro kosodrzewiny, osiągamy piętro alpejskie, czyli halne. Babia Góra jest jedynym w Polsce beskidzkim szczytem sięgającym tego piętra. - Piętrowość roślinności jest bardzo dobrze widoczna z Akademickiej Perci - mówi Maciej Mażul z Babiogórskiego Parku Narodowego, który wymienia ten szlak wśród najpiękniejszych, ale i najtrudniejszych. Poleca również szlak wiodący Percią Przyrodników. Wiedzie on przez pierwotne lasy regla dolnego i górnego, wyżej przez skalisty teren i piętro kosodrzewiny. Rekomenduje również wycieczki i spacery szlakami rozpoczynającymi się w rejonie Czatoży, a wiodącymi dolnoreglowymi lasami bukowo-jodłowo-świerkowymi. Podczas swoich wędrówek przy odrobinie szczęścia napotkamy ślady i tropy mieszkańców masywu Babiej Góry lub nawet ich samych. Największą szansę mamy na dostrzeżenie śladów jeleniowatych. - Występują one dość licznie. Poza tym ich ścieżki krzyżują się z naszymi, zwłaszcza zimą, gdy zwierzęta te schodzą niżej - wyjaśnia Maciej Mażul. Babiogórskie lasy zamieszkują także wilki, rysie, borsuki, lisy, a także wydry. Zachodzi tu czasem niedźwiedź. Bywały zimy, gdy drapieżnik gawrował w masywie Babiej. - Ma tu dobre warunki zimowania. Nadają się do tego szczególnie północne zacienione stoki, na których śnieg długo zalega i zwierzę może się "wyspać". Nie obudzi się za wcześnie - wyjaśnia Maciej Mażul. Północna wystawa sprawia, że pokrywa śniegu zalega na niej długo i zima trwa dłużej. Gdyby zwierzę gawrowało na nasłonecznionym południowym stoku, na którym śnieg zniknąłby najszybciej, mogłoby się okazać, że w innych, chłodniejszych i bardziej zaśnieżonych obszarach, nie ma dla niego jeszcze pożywienia. Najlepsze warunki do obserwacji śladów i tropów zwierząt panują, gdy jest śnieg. - Tropy niedźwiedzia przypominają ślady stóp człowieka, jednak niewątpliwie różni je jeden znaczący szczegół - odbity rysunek długich pazurów (ok. 4 cm). Wilcze tropy na Babiej Górze bardzo przypominają tropy dużego psa, jednakże są bardziej wydłużone. Oglądając je dokładniej możemy stwierdzić kolejne cechy różniące je od psich - ślady odbite po opuszkach przednich palców są wysunięte przed ślady pozostawione przez opuszki palców bocznych, natomiast opuszka środkowa przedniej łapy ma kształt sercowaty, a tylnej owalny - tłumaczy Maciej Mażul. Babia Góra – warunki turystyczne Babia Góra ma także i tę zaletę, że nie spotkamy tu tłumów na szlakach. Królowa Beskidów gwarantuje nam spokój, a często nawet i samotność, szczególnie w zimowe dni.